vitorazeredo

Przesieliśmy się bicyklami w okolice skał z piaskowca. (.) Najważniejszy wyraził się całodzienny pieszy wypad z Colque. Po spotkaniu z jego ciotkami załapaliśmy wąską drożyną w stronę rzecznej niziny. Kosmetyki naturalne zeszliśmy ogrodzenia dla lam, wykute ze zdrewniałych kaktusów, i kępy marihuany – zbyt fenomenalnych, iżby transmitowały się na strzechy. Mniej więcej 16-kilometrowa trasa pokrywała się ze tropem pokonywanym przez Colque co tydzień w szczeniactwu, jak przechodził do miejskiej budy. Powiadał, że kiedy jako siedmiolatek po raz naczelny poszedł do szkole w Rio Grande, był zszokowany, jak wielu ludziach tam mieszka; nigdy wcześniej nie odczuwał samochodu czy żarówek. “Przyjaźniłem się ze bydlętami” – powiadamiał. “Wiedziałem uzusy węży i lam, ale nie umiałem innych chłopców”. Szliśmy cały dzień nie natrafiwszy sugestywnej duszy. Mijaliśmy poszczególnie guanako, jakie są nieoswojonymi przodkami lam. Odmówiliśmy się, żeby coś przekąsić przy dodatkowym, odludnym zespole budynków stosownych do krewnych Colque. Zmajstrowało się zbyt sucho, żeby można tam było nadal pielęgnować ziemię, tak jak dawniej. Colque wyznał, iż natomiast wiele hoteli potrzebowało kupować ten pociągający parów, rodzina nigdy się go nie pozbędzie.